மீன்பிடிக்கும் நாள்

தமிழகத்தின் கிழக்கு கடற்கரையில் முடசல் ஓடை கிராமத்தைச் சேர்ந்த மீனவர்களுடன் ஒரு நாள்.

பயணம் வெறும் பொழுதுபோக்கு அம்சமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் அத்துடன் அது ஊக்கத்தையும் அளித்தது.

எங்கள் நாள் கடலில் விடிந்தது. அதிகாலை 4.30 மணிக்கு தொடங்கினோம். இன்றைய பிடி மொத்தம் 4 டன். இதில் 1 டன் கேரள இந்தியர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த ‘மத்தி மீன்’ என்று அழைக்கப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மட்டும் 1 லட்சம் சம்பாதித்தது. தண்ணீரில் மிதக்கும் இந்த ஏவுதளப் படகு ஒரு பி.எம்.டபிள்யூ,1 கோடி மதிப்பு. இன்றைய பயணத்திற்காக இது 400 லிட்டர் டீசலை உட்கொண்டது.

அவர்களின் மீன்பிடி நுட்பம் புரிந்து கொள்ள நம் மூளையை கசக்க வேண்டும். உடல் ரீதியாக கடினமானது மட்டுமல்லாமல், ஆபத்தானதும் கூட. திறமையும் சிலிர்ப்பும் கைகோர்த்துச் செல்கிறன.

நேற்று வரை மீனவர்கள் பற்றிய எனது கருத்து வேறுபட்டது. ஆனால் இன்று என்னுடன் படகில் பயணித்தவர்கள், எனது ஆதாரமற்ற கருத்துக்களை முற்றிலுமாக அசைத்தனர். அவர்களின் ‘பான்பு’ நாம் படித்தவர்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. அவர்களின் ‘விருந்தோம்பல்’ பற்றி நான் என்ன சொல்ல முடியும்; 5.30 மணிக்கு சூடான பால், 7.10 மணிக்கு புதிதாக பிடித்த மீன் வறுவல், மதியம் 12.30 மணிக்குள் மதிய உணவுக்கு வெள்ளை சாதத்துடன் ஒரு ‘காக்டெய்ல்’ மீன் கோலாம்பு (அதில் குறைந்தது 4 வகையான மீன்கள்). இவை அனைத்தும் ரூபாய் ஜெரோவுக்கு! அவர்கள் எங்களிடமிருந்து எந்த பணத்தையும் மறுத்துவிட்டார்கள்.

கேபினில் எனக்கு அருகில் நிற்கும் உரிமையாளர் திரு. ராமச்சந்திரன், மீன்பிடி நுட்பத்தின் அடிப்படையிலான தொழில்நுட்பத்தை ஆர்வத்துடன் விளக்கும் போது, தனது நீர்-பி.எம்.டபிள்யூவை ஓட்ட முயற்சிக்க முன்வந்தார்.

நான் அங்கு அதிக நேரம் நிற்க நிற்க எனக்கு அதிகமாக எழுந்த எண்ணம்:

எங்களுக்கு, கடல் ஒரு பொழுதுபோக்கு.

அவர்களுக்கு கடல் என்பது கோயில்.

எங்களுக்கு, மீன் ஒரு டிஷ்.

அவர்களுக்கு, அது கடவுள்.